ACTUEEL

14-02-2011

Column Kurt Burgelman

Bij de start van dit seizoen kreeg stadionomroeper Frans Babbelaar de assistentie van Kurt Burgelman. Na een half jaar en ter gelegenheid van Valentijn laat Kurt graag eens zijn licht schijnen op zijn ervaringen. Klik op Volledig bericht om zijn column te lezen.

Buffalo’s,

Ik heb er nu iets meer dan een half seizoen opzitten als mede stadionomroeper en zowat iedereen die ik in die tijd tegen het lijf liep, wilde er van alles over horen. Welnu, veel valt er eigenlijk niet over te vertellen. Ik krijg een uur voor elke thuismatch een microfoon, een lijst met spelers en een papier met verjaardagen in mijn handen geduwd en dan stap ik het veld op, in de hoop dat ik me niet zal verspreken. Dat laatste heb ik volgehouden tot de oefenmatch tegen Westerlo, de eerste afspraak in het Ottenstadion na Nieuwjaar. Net voor ik de voornamen van onze Buffalo’s door de micro moest schreeuwen –jullie in den 200 antwoorden dan steeds de familienamen- , wenste onze keeperstrainer Jacky Munaron me in perfect Nederlands een goede gezondheid voor het nieuwe jaar. Toen ik 20 seconden later onze trainer moest voorstellen –je moet weten dat de trainer nooit op het blad vermeld staat- riep ik enthousiast: “en onzen trainer is Jackyyyyyyyy…” Gelukkig kon meneer Dury –Franky dus- ermee lachen. Ik was al blij dat het stadion niet vol zat en dacht dat niemand er zou op gelet hebben. Een week later kwam Peter Maes voor de aftrap tegen Lokeren echter recht op me af en zei me met een glimlach tot achter zijn oren me dat hij tegen Westerlo was komen scouten en dat onze trainer Franky heet. Enfin, na de match was ’t aan ons om te lachen.

Tussen ons gezegd en gezwegen, voor de match bij die spelerstunnel staan is eigenlijk wel een leuke bezigheid. Ik heb bijvoorbeeld al een goeiendag gekregen van Andrij Sjevtsjenko en Maniche, ik heb het elftal van het grote Feyenoord langs mij het veld zien oplopen met een air van ‘we gaan dat Belgisch ploegje hier eens opzij zetten’, ik heb de supporters van Sporting Lissabon tijdens de match met een halve meter zien krimpen enz. Wat ook steeds leuk is om naar te kijken, zijn de verwonderde gezichtjes van de vrouwen van de genodigden in de loges, net boven ons. Veel van die dames zien voor het eerst een voetbalveld in het echt en zijn onder de indruk van de massa supporters. Waar die dames niet aan denken, is dat het glas waar ze achter staan, ook langs buiten doorzichtig is… en dat ze mij –met hun neuzen bijna tegen de ruit om alles goed te bekijken- een beetje doen denken aan de visjes –maar dan heel kleurrijke en sierlijke hé dames- in Sealife. Kortom, als men mij vraagt of ik volgend seizoen weer vraagt als omroeper, zal ik volmondig ja antwoorden!

Ja Buffalo’s, 'k vind het een eer om deel te mogen uitmaken van ons Gantoise. Ik heb zelfs het gevoel dat onze jongens geschiedenis aan ’t schrijven zijn. Ik ben Buffalo geworden in de tijd van Aad Koudijzer en André Raes, ik herinner mij de heroïsche verhalen van mijn grootvader nog over Richard Orlans en Leon Mokuna… maar als je er eens goed over nadenkt, gaan wij nu elke week kijken naar het beste KAA Gent ooit! Vorig jaar de beker én tweede in de competitie. Dit jaar staan we derde en we doen tot op het einde mee voor de titel. Laat er ons van genieten, onze verhalen voor onze kleinkinderen zullen straffer zijn dan die van onze grootvaders voor ons! Laat er ons van genieten!

Ah Buffalo’s, nog één ding! Vergeet Valentijn niet! Ook al moet uw madam niets hebben “omdat het allemaal ene commerciële boel is”… koop maar een kaartje en een ‘boeké’ bloemen, je kan nooit weten waarvoor het goed is! En help het haar herinneren als je moet schooien om naar een extra Europese match of een bekerfinale te mogen gaan!

(Kurt Burgelman)