SEIZOEN '10-'11

08-11-2007

Teamtalk #5 met Chris Van Puyvelde

Het is een lichtjes gehaaste Chris Van Puyvelde die we treffen na de training op donderdagmiddag. Maar toch wilde hij zich vrijmaken voor een nieuwe Teamtalk. Daarvoor waren er een aantal zaken die hij wilde verduidelijken. Allereerst over de zaak-Stoica.

"Er was eigenlijk zelfs geen zaak-Stoica, maar er is één gekomen door een combinatie van toevalligheden en externe invloeden. Alin was bijna opnieuw fit toen hij terug geblesseerd raakte tegen Valenciennes. Dan weet je dat je die speler opnieuw enkele weken moet gunnen om terug te komen op zijn vertrouwde niveau.

Toch bleken een aantal mensen in de pers niet overtuigd van onze goede voornemens. Wat ik niet allemaal las, van geannuleerde maandagtrainingen (helemaal niet juist) tot een te grote vrijheid buiten het terrein. Wat bedoelen ze daar precies mee?

Onze spelers zijn op en top prof. Ze weten dat ze moeten leven als prof en dat doen ze ook. De polars liegen nooit. En we komen het ook wel te horen als ze zich niet gedragen. Maar dat is niet eens aan de orde. We voeren geen schrikbewind. Spelers krijgen een vorm van vrijheid, maar dat wil niet zeggen dat ze zich alles kunnen permitteren ofzo.

Ik begrijp echt niet wat die journalist hiermee wilde bereiken. Een journalist mag van mij gerust zijn mening geven (hoe negatief ook), maar de waarheid verdraaien, vind ik toch een brug te ver. Trond staat voor al zijn spelers klaar en dat weten zij ook. Maar ja, blijkbaar is dat een trend geworden in het Belgische voetbal. Toch zullen wij nooit toelaten dat ons team hiermee schade wordt berokkend.

We zijn enorm bezig met ons team. Zo houdt Cedo van elke training alles tot in het kleinste detail bij. Noem hem gerust de boekhouder van onze trainerstaf. (lacht) We hebben onze spelers gisteren bijvoorbeeld ook een individuele analyse gegeven van hun tegenstanders dit weekend. Elke speler weet exact wat we van hem verwachten.

Maar we weten ook dat we nog zaken moeten verbeteren. We missen soms wat agressiviteit. Wij zijn als groep wat te lief. Daarom dat we ook tijdens de trainingssessies nu subtiel wat agressiviteit laten opborrelen. Let op, het is niet dat wij met onze spelers naar de oorlog moeten hé, maar toch moet je soms 'het smeerlapke' durven zijn. Enkel talent zal ons niet verder helpen.

Toch wil ik echt onze groep in bescherming nemen. Mochten ze nu nog een gebrek aan inzet vertonen, dat is iets anders. Dan kregen ze met mij te maken. Maar dat is niet het geval. Integendeel, deze groep toont echt elke dag opnieuw dat ze er 300% wil voor gaan. Wie regelmatig de trainingen bijwoont zal dat kunnen beamen.

Daarom dat we nu als team dringend nood hebben aan een nieuw elan. Enkel door goede resultaten zal dat komen. Het is dan ook fantastisch hoe onze fans ons tot nu toe altijd hebben gesteund. Daarom dat ik dan ook via de site onze fans wil oproepen om komende zondag onze groep onvoorwaardelijk te steunen.

En ook daarom was die verkeerde berichtgeving in de media zo tendentieus en verkeerd. De mensen kopen een ticketje om spektakel te krijgen en inzet te zien bij de spelers. Maar ze moeten ook beschikken over de juiste info.

Het zou jammer zijn dat ze zich op basis van onjuiste info een mening zouden vormen over het team. Laat staan dat ze zich daardoor zouden afkeren van de groep. Gelukkig is dat niet gebeurd!

KV Mechelen brengt dan wel veel volk mee, maar zij zullen gewoon overklast worden door die Gentse massa. Ongelooflijk het lawaai zij de laatste maanden ontwikkelen. Van waar komt dat soms? (lacht)

Maar ik beloof de fans hierbij plechtig dat onze groep zich ongelooflijk hard zal inspannen en met de steun van de fans kunnen we een nieuwe stap zetten in de heropstanding. Want begrijp me goed, deze club zal nog scoren dit seizoen. Wees daar maar zeker van!!!!"

11-10-2007

Teamtalk #4 met Chris Van Puyvelde

Terwijl heel wat Buffalo's momenteel aan de slag zijn met hun nationaal elftal, blijft de technische staf druk in de weer met de rest van de Gentse selectie. Chris Van Puyvelde treffen we net na de donderdagtraining voor een nieuwe editie van Teamtalk!

"Voor ons is het een werkweek als alle andere. We maken echter wel gebruik van de interlands, om een aantal oefenwedstrijden te programmeren. Zo spelen we morgen thuis tegen Valenciennes en ik kreeg net de bevestiging dat we volgende week woensdag oefenen op het veld van KV Oostende. Ideale gelegenheid om een aantal spelers verder wedstrijdritme op te laten doen!

Uiteraard was de partij tegen Westerlo na rust niet goed. Dat weet iedereen wel. Maar wij zijn ondertussen al terug volop bezig met de volgende wedstrijd. En dat is die tegen Valenciennes. De analyse van vorig weekend is gemaakt, de spelers kregen al een eerste bespreking. We vertellen de jongens wat er fout ging, maar zijn ook niet blind voor de positieve elementen.

Uiteindelijk zijn we tevreden over het spelpeil van onze ploeg tijdens deze competitiestart. Natuurlijk waren er die 2 slechte helften tegen Cercle en Westerlo, maar we mogen ook het goede niet vergeten. We zijn eind juni begonnen met een proces dat enige tijd vergt. Maar we blijven er heilig van overtuigd dat we ons doel zullen bereiken. We focussen niet op een bepaald puntentotaal ofzo. Wij spreken in termen van spelniveau en resultaten.

We proberen onze nog relatief jonge groep ook bij te brengen dat we niet elke wedstrijd met groot evenwicht kunnen winnen. Soms moet je ook realistisch zijn en 'compact spelen'. Het kan niet altijd even sprankelend zijn, soms moet je gewoon het resultaat vrijwaren. Jammer genoeg is ons dat niet gelukt tegen Westerlo, maar anderzijds is dat opnieuw een les voor onze groep.

Door omstandigheden moesten we vorige zaterdag aan rust al 2 spelers noodgedwongen wisselen, waardoor we toch wel minder kansen hadden om bijkomend tactisch in te grijpen. Maar ok, dat is nu eenmaal voetbal. 'The day after' baal je nog flink, maar op maandag ben je alweer volledig gefocust op de volgende partij.

Met Valenciennes treffen we een sterke tegenstander, die duidelijk haar start in de Franse competitie niet heeft gemist. Het wordt voor ons dus zeker een enorm leerrijke wedstrijd. Sommige spelers hebben immers nood aan extra wedstrijden om het juiste ritme te vinden. Dat kun je nu eenmaal niet trainen, dat gaat enkel door het spelen van matchen.

Toch vind ik het prachtig hoe spelers als Maric en Thijs, die nauwelijks een voorbereiding hadden, toch al conditioneel sterk staan. Uiteraard zijn ze nog niet top, maar ze groeien naar hun 'piek' toe. Ook Davy De Beule mogen we binnenkort terug verwachten, nog iemand die extra speelminuten zal kunnen gebruiken.

Maar we blijven ervan overtuigd dat onze selectie nog heel wat progressiemarge heeft. Als het beetje meezit, zullen we reeds na de winterstop een serieuze vooruitgang merken. Maar anderzijds is het geen toeval dat we nu al meteen 2 Rode Duivels tellen in onze selectie. Ik zei het al vaak, overal waar Trond werkt, levert hij internationals af.

Dat komt toch ook wel door zijn aanpak. Uiteraard gaat het telkens om getalenteerde spelers, maar door zijn werkwijze zorgt hij ervoor dat ze met vertrouwen en gedurfd spelen. Ze springen als het ware meer in het oog.

Ja, wij hebben inderdaad veel vertrouwen in onze groep. Wij baseren ons dan ook puur op de feiten en laten ons door niets of niemand opjagen. Zo snel sla je ons niet uit ons lood. We blijven wel alert en mochten we ons ergens kunnen versterken, zullen we het zeker niet nalaten, maar dat is bij elke club zo.

Uiteindelijk is het positief als je de concurrentie kunt aanscherpen. Dat is zelfs noodzakelijk als je een hoger niveau nastreeft. Op training moet je elke dag opnieuw bewijzen dat je jouw plaats in de ploeg effectief verdient. Dat is een nieuw element voor deze groep en dat is soms wat wennen, maar ze pikken het goed op.

Ik heb er alle vertrouwen in dat we op Anderlecht onze huid duur zullen verkopen. Het is dan ook een ideale match voor ons. Iedereen zal supergemotiveerd zijn, wees gerust. Zo eenvoudig zullen ze ons niet uit verband spelen. Maar uiteindelijk heb ik ook op lange termijn een goed gevoel. We zullen nog van ons laten spreken!"

05-09-2007

KAA Gent: symbool voor de Stad Gent

Sport en politiek gaan hand in hand. Kleine, maar ook grote sportclubs hebben ondersteuning nodig. In het buitenland gebeurt dat al langer. België volgt en Gent spant daarbij de kroon. Naast een topsporthal, een topsportschool, de wielerpiste genoemd naar Eddy Merckx … en andere sportaccommodatie in het Gentse, volgt de kroon op het werk : het Arteveldestadion. Symbool voor de stad Gent, en de Gentse sportwereld in het bijzonder. Het Gentse stadsbestuur voert een bewuste politiek rond de sport.
Tijd voor een babbel met Burgemeester Daniël Termont en zijn Schepen van sport, Christophe Peeters.

Beoefenen jullie zelf enkele sporten?

Christophe Peeters: Als Schepen van sport ga ik uiteraard naar heel wat sporten kijken. Zelf beoefen ik het liefst skiën en duiken, binnenkort wil ik ook graag golfen.
Daniël Termont: Ik heb toch vrij veel aan sport gedaan toen ik jong was. Vooral voetbal, oa bij Olympia en Mariakerke. De laatste jaren beperkt zich dat tot fietsen. Ik fiets nogal veel, al zou je dat aan mijn figuur niet meteen zeggen. En skiën doe ik ook heel graag.

De stad opende enkele nieuwe hallen. De topsporthal, een wielerpiste..Gent steekt een tandje bij?

CP: We investeren inderdaad heel wat in accommodatie. Binnenkort opent trouwens op de Blaarmeersen een gloednieuwe trampolinehal. We werken voor heel wat projecten samen met partners, zoals Bloso en de provincie. Ik denk dat we mogen zeggen dat Gent de sporthoofdstad is van Vlaanderen. Maar zelfs dat volstaat niet voor ons, we willen nog een stap verder gaan.

Was dat ook de insteek om mee te gaan in het Arteveldeproject?

DT: Inderdaad. Christophe doet heel wat om het sportieve beleid in Gent verder uit te bouwen. Dat levert resultaat op, kijk maar naar onze voetbalploeg KAA Gent. We hebben eindelijk een basketbalclub in eerste nationale : Optima Gent. Ook in het volleybal zitten we in de hoogste afdeling.

Daarnaast is er een bewust beleid rond infrastructuur, waaronder het nieuwe stadion. Want laat het duidelijk zijn, het huidige stadion voldoet niet meer aan de normen van het moderne voetbal. Er stelt zich trouwens een luxeprobleem bij KAA Gent, want de manager vertelde mij dat er meer dan 7000 abonnementen zijn verkocht, waardoor het moeilijker wordt voor de occasionele supporter om naar het voetbalstadion te komen. We moeten dus dringend een groter en moderner stadion hebben. We hebben nog gelachen toen Gent 5 jaar geleden in de middenmoot speelde, want hoe zouden ze het stadion vullen? En kijk nu, nu stelt zich het omgekeerde probleem. De club doet het uitstekend, en je ziet dat het publiek de weg naar het stadion terug vindt. De twijfels rond het vullen van het nieuwe stadion zijn helemaal weg.

CP: KAA Gent komt van heel erg ver. Het is een traject van 8 jaar, waarbij de club een immense schuld afloste van bijna 1miljard oude Belgische franken. Intussen is de club gezond en staan we klaar voor de bouw van een nieuw stadion. Club en stad hebben er toen voor gekozen een duurzame groeistrategie uit te werken. We zitten op dezelfde lijn, zowel op sportief vlak als rond het businessgedeelte. Want het gaat om veel meer dan sport, het is een bedrijf. Stelselmatig de schuld afbouwen, budget opkrikken, sportief beter doen, … dat was onze strategie. Een bewuste, gezonde manier van werken. Dus niet met een grote sponsor die eventjes een tekort bijpast. Wel stap voor stap en goed onderbouwd te werk gaan.

Mag ik concluderen dat de stad druk heeft uitgeoefend op de club toen om te saneren, alvorens in zo’n project als het Arteveldestadion te stappen?

DT: Absoluut. Er is nu een transparant beleid dat het college alle vertrouwen geeft voor de toekomst. We gaan dus voluit voor KAA Gent en het nieuwe stadion. Ik mag zeggen dat we zeer gelukkig zijn met het huidige management van de club. Het was ooit anders.

Is de sport en dit project een manier voor de stad om zich beter te profileren?

DT: Sport is één van de belangrijkste punten in onze strategische visie naar buiten uit. Het werk dat Christophe de afgelopen jaren heeft gevoerd daar rond en de middelen die we er in hebben gestoken, hebben er toe geleid dat we inderdaad dé sportstad van Vlaanderen zijn. Als we nog meer middelen hebben, willen nog meer doen natuurlijk. Ideeën hebben we, nu nog de centen.

Is KAA Gent een symbool voor al wat met sport te maken heeft in deze stad?

DT: Zeker. Voetbal komt het meest op tv, krijgt de meeste aandacht. Dus logischerwijze is ze het uithangbord van onze stad. Maar het gaat verder dan dat. Ook minder bekende sporten willen aan bod laten komen. Onlangs hadden we majoretten die met stokken gooiden, het WK zelfs. Je kan dan lachen maar het gaat hier wel over meer dan 2000 mensen die overnachten, eten, … gedurende x-aantal dagen. Ze kwamen van over heel de wereld. Zulke evenementen geven veel extra’s.

CP: Jaarlijks vinden 10 tot 15 Wk’s en EK’s van uiteenlopende disciplines plaats in onze stad. Minder bekende, maar niet minder belangrijk voor ons. Naar uitstraling en economische return is dat onbetaalbaar. Sport en cultuur zijn de belangrijkste factoren voor de uitstraling van onze stad. Dat hebben we ook gezien met de aankomst van de tour dit jaar.

Een sportvereniging heeft ook een sociale functie. Hoe sterk leg je daar de nadruk op?

DT: We hebben samen met KAA Gent het project ‘open stadion’ op poten gezet. We willen dat de club met open deuren speelt. Waarbij sociaal zwakkeren uit onze stad de kans krijgen om het stadion eens te bezoeken of zelfs een match te spelen tegen de A-ploeg. Bedoeling is om die jongeren op een alternatieve manier te motiveren. Leren discipline hebben, leren op tijd zijn. Het is de bedoeling om, met hulp van de federale regering, nieuwe projecten op te zetten.

CP: Vorig jaar hebben we bijvoorbeeld met Boussoufa kooivoetbal gespeeld op een aantal pleintjes. Zulke zaken willen we verder zetten. Voor heel wat jongeren zijn die spelers toch rolmodellen. Spelers die een boodschap brengen : er geraken door hard te werken. Op die manier willen we ook die social return krijgen van KAA Gent.

Een stad is altijd een mix van culturen. In Gent is er een grote minderheid van Turkse origine. Voetbalgek..maar de weg naar het stadion vinden ze niet. Kan daar aan gewerkt worden?

DT: Moeilijk. Het is een fenomeen dat we ook bij feestelijkheden en cultuur vast stellen. Zelfs bij de Gentse Feesten waar heel breed geprogrammeerd wordt, slagen we er niet in om hen er bij te betrekken. Ik heb vorige week nog een gesprek gehad met de verantwoordelijke van de moskeeën in onze stad en het nog eens aangekaart. Het antwoord is vaak : ‘ze zijn op vakantie’, maar ze zijn natuurlijk niet altijd op vakantie. Ik kom vaak tussen die mensen en die supporteren voor Turkse clubs. Er zijn er die voor onze club zijn, maar het is uitzonderlijk.

Een Boussoufa kon de lans breken?

CP: Absoluut. Waar het wel gebeurt is in onze basisclubs. In de jeugdwerking, in provinciale, daar merk je wel steeds meer deelname van deze mensen. Zoals White Star St-Amandsberg, Sparta, Standaard Muide, … . Ook in onze wijksporthallen merken we dat jonge gasten van allochtone origine vlugger de stap beginnen zetten om te sporten. Op die manier komen ze in contact met andere mensen en kan hun interesse aangewakkerd worden. Alleen lijkt de stap om ook in het gemeenschapsleven deel te nemen nog wat te groot. Maar daar proberen we wat aan te doen, oa met KAA Gent, door bijvoorbeeld ploegen uit provinciale uit te nodigen in het stadion. Het is een proces dat wat tijd nodig heeft. Het succes van KAA Gent is daarin natuurlijk heel belangrijk. Zij zijn de top van een sportieve piramide waaraan de basis zich optrekt. Voor Gentse jongeren, van welke oorsprong ook, is het belangrijk om te weten dat je terecht kan bij een topclub uit de eigen regio. Het Ajax-model zeg maar.

(Michel De Wilde)

Houd onze website in de gaten voor deel 2 van dit interview, dat donderdag online verschijnt.

31-08-2007

Teamtalk #3 met Chris Van Puyvelde

Na een zoveelste ontnuchterende Europese voetbalavond, ontmoeten we Chris Van Puyvelde op het Gente oefencomplex. We vielen meteen met de deur in huis en hadden meteen genoeg inspiratie voor een nieuwe Teamtalk!

"De nederlaag van Anderlecht is een ramp voor het Belgisch voetbal. Het wordt hoog tijd dat we ons eens met zijn allen gaan beraden hoe het nu verder moet. Voor mij is het duidelijk: we moeten echt afstappen van het klassieke, behoudende voetbal.

De realiteit van de voorbije jaren leert ons dat je daarmee in Europa geen resultaten meer boekt. Onze clubs worden telkens weer geconfronteerd met tegenstanders die ons overbluffen met gedurfd, krachtig aanvallend voetbal.

Op Europees niveau moet je drie peilers respecteren. Concentratie op stilstaande fases is cruciaal, maar daarnaast heb je ook de algemene organisatie van je team en de basistechniek. Want dat laatste is ook een constante. Steeds meer worden we op technisch gebied simpelweg overklast. De snelheid van uitvoering op het Europese niveau ligt een flink stuk hoger.

We moeten de feiten onder ogen durven zien. Ook in Gent misten we de Europese kwalificatie door die mix van factoren. Daarom dat we ook zo ontgoocheld waren. Enkel door vaak wedstrijden op een dergelijk niveau te spelen, kunnen we die kloof gaan overbruggen.

We zijn dan ook volop bezig met het plannen van internationale oefenwedstrijden. We zullen geen enkele kans onbenut laten om onze jonge groep de kans te geven om tegen tegenstanders van niveau te voetballen.

Eigenlijk was de partij van zaterdag tegen Zulte-Waregem een ander onderdeel van het groeiproces dat ons team moet doorspartelen. Tegen een defensief uitgekookte tegenstander moet je steeds de rust bewaren. Dat geldt voor alle clubs. Ook in de Champions League zie je topclubs soms op achterstand komen, maar ze zullen nooit hun formatie en organisatie verwaarlozen.

Die overhaasting waar we ons zaterdag aan hebben bezondigd, moet er onherroepelijk uit. Als elftal moet je dan steeds weer het geduld opbrengen om de juiste looplijnen te kiezen en de balcirculaties te blijven verzorgen. Op dergelijke momenten zien we momenteel nog te vaak jeugdig enthousiasme dat ons de das om doet.

Daarom blijven we ook op training continu aandacht besteden aan automatismen qua passing en looplijnen. Uiteindelijk moet je in dergelijke situaties de tegenstander afmatten door optimaal gebruik te maken van de afmetingen van een speelveld. Met andere woorden, moet je heel vaak wisselen van flank, de bal het werk laten doen en zeker niet overhaast kiezen voor de diepe bal.

Maar het verheugt ons wel dat we deze week op training een duidelijke reactie waarnemen. De hele groep staat op scherp en beseft dat enkel door hard te blijven werken de doelstellingen gehaald kunnen worden.

Deze week kregen we dan nog eens een leuke verrassing, met de komst van Bernd Thijs. Bij deze zou ik ook graag de verdienste van Michel Louwagie en Ivan De Witte willen benadrukken. Je mag het gerust een wereldprestatie noemen, dat zo'n speler aangeworven kon worden.

Bernd is iemand met een schat aan ervaring. Je merkt aan alles dat hij zich niet gauw meer gek laat maken. Hij integreert zich prima en pikt de oefenstof vlot op. Hij is voor ons een extra troef en vooral een versterking op diverse plaatsen. Eigenlijk kan hij de drie posities op het middenveld invullen.

En dat is een groot voordeel. Want je merkt dat door blessures de spoeling op bepaalde posities soms al eens sneller dunner wordt dan je zou verwachten. Gelukkig recupereren we deze week Davy De Beule, maar anderzijds ben je Milos Maric opnieuw eventjes kwijt.

Ook achterin blijkt het geen overbodige luxe om verschillende spelers te hebben die op dezelfde plek kunnen spelen. We mochten dan wel Djordje Svetlicic opnieuw begroeten op het trainingsveld, maar vervolgens bleek Aleksander Mutavdzic dan weer gekwetst. Gelukkig blijkt ook Jonas De Roeck stilaan de oude te worden.

Je ziet, het is voor ons constant puzzelen en ons team analyseren. Maar daar staan we voor en geloof me, deze club heeft een enorm potentieel! We mogen op termijn zeker de Belgische top ambiëren. Maar we mogen in dat proces geen stappen overslaan. Het is onze taak om daar over te waken.

29-08-2007

Marcin Zewlakow: vol vertrouwen in Gent

Na een moeilijk seizoen is hij helemaal terug. Diep in de spits vond hij de voorbije weken helemaal het plezier terug in voetbal. We zaten aan tafel met een ambitieuze man. Een gesprek met Marcin Zewlakow.

Kunnen we spreken over een nieuwe start voor jou, Marcin?

Ik durf het niet echt een nieuwe start te noemen. Vorig seizoen was ik al hard aan het werken om terug te keren op mijn oud niveau. Maar toen had ik de pech dat ik op cruciale momenten terug werd geworpen door vervelende blessures. Ik was nooit erg lang uit roulatie, maar kon op die manier nooit ten volle de concurrentie aangaan.

Op training voelde ik zelf wel progressie, maar als je geen matchritme kunt opdoen, blijf je ergens op een bepaald niveau steken. Helaas kwam ik toen niet zo veel in actie. Het bleef meestal bij een aantal minuutjes. Onvoldoende om helemaal op scherp te komen.

Wat is er voor jou dan veranderd in het nieuwe seizoen?

Ik had het geluk om zonder blessurezorgen door de voorbereiding te gaan. Ik voelde me ook meteen als een vis in het water dankzij de offensieve speelstijl van onze nieuwe coach. Ik kreeg ook al veel meer kansen om mezelf te bewijzen.

Die regelmaat in training en speelminuten zorgde ervoor dat ik opnieuw naar mijn beste niveau toegroei. Want uiteindelijk is het spelen van wedstrijden de beste training.

Anderzijds hebben we ook weer een aantal nieuwe jongens in de groep. Samen met de nieuwe technische staf zorgde dit voor een nieuw elan. Ik voel me echt goed in de groep, beschouw mezelf ook veel meer als een deel van de groep. Vorig seizoen voelde ik me soms wat een buitenstaander, dat is dit seizoen niet het geval, integendeel!

Toen je in Brussels gekwetst uitviel, was dat dan geen déjà-vu?

Nee, toch niet. Ik voelde inderdaad tijdens de eerste helft al gauw dat het niet ging. Ik wilde niet forceren, maar dacht ook aan het groepsbelang. We stonden immers bij rust nog op 0-0 en we moesten echt die opening forceren. Het was dan ook beter om een andere speler in mijn plaats te laten komen.

Daarom gaf ik het ook eerlijk toe aan de coach, al had hij het uiteraard ook wel gemerkt dat ik niet topfit was. Gelukkig viel de blessure mee en nu kan ik terug voluit trainen.

Hoe ervaar je de komst van Trond Sollied?

Tja, onze coach is een speciale man. Hij beheerst de kunst om een groep te vormen. Danzij zijn duidelijke voetbalfilosofie en zijn schat aan ervaring, weet hij als geen ander hoe hij zijn visie moet overbrengen op een groep.

Het is momenteel echt een plezier om in Gent te spelen. De sfeer onder de spelers is fantastisch. Met Christophe Grégoire, Guillaume Gillet, Dominic Foley en Randall Azofeifa heb je een aantal jongens in huis die de sfeer erin houden. Ook ikzelf durf al eens een grapje uithalen in de kleedkamer (lacht).

Wat is voor jou een realistische doelstelling voor de Buffalo's dit seizoen? En voor jou persoonlijk?

Voetbal is een gekke sport. Veel vooruitlopen op de zaken heeft geen zin, maar toch moet je dat rechtstreekse Uefa Cup-ticket ambiëren. We hebben voldoende kwaliteit in huis om lang mee te gaan in die strijd.

Ikzelf voel me prima in Gent, dit is één van de beste clubs van België. Dat merk je zowel op als naast het veld. Alles is hier prima geregeld. Op het einde van dit seizoen loopt mijn contract hier af, maar daar denk ik nu nog niet aan. Ik focus me volledig op het voetballen en de rest volgt automatisch. Maar ik sta zeker niet afkerig tegenover een verlengd verblijf in Gent.

In het verleden had je al een Frans avontuur, geen interesse in een nieuwe uitdaging in een andere competitie?

FC Metz leek me toen een ideale springplank voor mijn loopbaan, maar door omstandigheden werd het geen succes. Ik keerde terug naar Moeskroen en was heel blij toen Gent aanklopte.

Ik heb de keerzijde van de medaille dus al eens gezien, ik laat me niet meer te gauw verleiden door 'het grote avontuur'. Maar anderzijds ben je als profvoetballer altijd bewust van de kans dat je ergens anders heen moet.

Toen ik in Japan op het WK scoorde, voorspelde iedereen me een transfer naar een 'topleague'. Uiteindelijk ging dat niet door, maar toch blijft het een hoogtepunt uit mijn loopbaan. Scoren voor je vaderland op een WK, het is uniek. Als je dit samen met je broer mag beleven, maakt het alleen maar specialer.

Inderdaad, je vormde lang een duo met je broer Michael, mis je hem niet?

Ja, het was zeker raar toen hij naar Griekenland vertrok. We waren nog nooit van elkaar gescheiden geweest. En plots zaten we duizenden kilometers van elkaar. Maar na een aantal maanden vonden we allebei terug onze draai in het leven. Al houden we natuurlijk wel veel contact via internet en telefoon.

Hoe verliep eigenlijk jullie loopbaan precies?

We begonnen allebei met judo toen we klein waren, maar daar waren we duidelijk niet voor in de wieg gelegd. Toen we door een buurman, die coach was bij een lokaal ploegje, gevraagd werden om eens mee te gaan naar een training, waren we meteen verkocht.

Eigenlijk is voetbal de perfecte weerspiegeling van het echte leven. Je hebt mooie momenten, maar ook donkere periodes. Het komt niet alleen aan op talent, maar ook je persoonlijkheid wordt vaak op de proef gesteld. Daarom ook de noodzaak van een goede begeleiding voor een jonge voetballer.

Op het moment dat je in het profvoetbal komt piepen, komt er zoveel op je af, dat het interessant is om iemand aan je zij te hebben die je af en toe eens met de beide voetjes terug op de grond zet.

Vertolk je zelf nu ook niet stilaan de rol van ervaren rot in het vak?

Ja, toch wel (lacht). Zonder dat ik het goed besefte, ben ik één van de oudere spelers in de selectie. Maar ik deel graag mijn ervaring met de jonge gasten in de groep. Het is fijn om ze te helpen, zeker als je merkt dat ze het goed oppikken.

Ik probeer ze te laten begrijpen dat je enkel door hard werken en een echte profmentaliteit kans maakt op een goede voetballoopbaan. Toen ik in België toekwam, geloofde ik mijn ogen niet. We kwamen uit het arme Polen en kregen hier alles wat ook maar konden van dromen. Meer zelfs! Gelukkig werden we goed begeleid en bleven we hard werken om onze grote voetbaldroom te realiseren.

Had jezelf als jong voetballertje een idool?

Toen ik begon te voetballen was ik gek op Marco Van Basten. Zijn elegantie en voorbeeldig gedrag maakten grote indruk op mij. Later werd ik fan van Andrei Shevchenko. Nog iemand die zonder sterallures de absolute top bereikte.

Sterallures zijn jou totaal vreemd, je bent best een nuchter iemand?

Ja, toch wel. Ik hou niet van overdreven gedoe. Ik geraakte zover door hard werken en door elke kans met 2 handen te grijpen. Dat wil ik nu ook mijn kinderen duidelijk maken. Ze krijgen door hun leven in het buitenland heel wat kansen. Ze leren niet alleen van kindsaf aan verschillende talen maar doen ook een schat aan ervaring op door het contact met verschillende culturen.

Keer je ooit terug naar je vaderland?

Mijn gezin is goed geïntegreerd in België, toch liggen onze roots in Polen. Ik zou toch graag na mijn loopbaan naar Polen terugkeren. Mijn kinderen kunnen dan voor zichzelf nog later de keuze maken wat ze verkiezen. Al merk ik dat ze zelf toch ook wel bewust zijn van hun Poolse roots. Ieder jaar gaan we er dan ook een maand op vakantie. Maar ik weet nog niet precies wat ik mijn voetballoopbaan zal doen, misschien doe ik wel iets helemaal anders. Ik ben er eigenlijk nog niet echt mee bezig.

Heb je nog een echte grote doelstelling in je loopbaan?

Ik probeer altijd mijn ambities bij te stellen naar boven. Soms moet je echter noodgedwongen een stapje terug zetten om vervolgens weer 2 vooruit te zetten. Als de kans zich nog ooit voor doet om in een topcompetitie te spelen, zal ik zeker niet aarzelen. Maar anderzijds voel ik me fantastisch bij KAA Gent. Als profvoetballer ben je echter automatisch een beetje zwerver. Je weet nooit waar je uitkomt...

Bedankt voor het gesprek, Marcin en nog veel succes!